Jego kwiaty białe, niebieskie lub różowe. Szafirek drobnokwiatowy jest mało wymagający. Rośnie bez podlewania. Często sam się rozsiewa.
Inne nazwy: Muscari botryoides, Szafirek sztywny
Pochodzenie: Europa (m.in. Polska)
Wysokość: 10-15 cm
Kwitnienie: marzec – kwiecień (III-IV)
Kwiaty: białe, niebieskie lub różowe; pojedyncze
Typowy kolor kwiatów szafirków drobnokwiatowych to niebieski. Rzadsze są biały i różowy.
Kwiaty są kuliste (jak dzwoneczki), z białymi brzegami, zebrane w grona o długości około 8 cm.
Zapach: brak
Liście: zielone
Zastosowanie: niskie rabaty, kompozycje wiosenne, ogrody w stylu naturalnym, skalniaki, obwódki, uprawa w donicach, bukieciki
Cięte na bukiety szafirki długo zachowują świeżość w wazonach.
Stanowisko: słoneczne, półcień
Gleba: żyzna, próchnicza, o odczynie od lekko kwaśnego do obojętnego (pH 6-7)
Lubi ściółkowanie, np. korą lub kompostem.
Podlewanie: nie ma potrzeby
Uwaga! Podlewa się tylko szafirki doniczkowe.
Nawożenie: wiosna i jesień
Szafirki drobnokwiatowe zasila się nawozami do kwiatów cebulowych: po ruszeniu wegetacji oraz w fazie zawiązywania pąków kwiatowych.
Nieprzesadzane szafirki można dodatkowo zasilić kompostem na przełomie września i października (wtedy cebulki się ukorzeniają). Kompost rozsypuje się luźno na rabacie z szafirkami.
Przesadzanie: co 5-10 lat lub rzadziej
Rozmnażanie: cebulki i nasiona
Sadzenie: od połowy września do połowy października (IX-X)
Cechą charakterystyczną szafirków drobnokwiatowych jest brak cebulek potomnych. Dlatego rozmnaża się je z nasion – to z nich wyrastają cebulki, które wydają kwiaty.
Szafirki drobnokwiatowe często rozsiewają się same. Co ciekawe, następuje to zwykle podczas deszczu oraz dużego wiatru.
Odporność: bardzo dobra
Rośnie zdrowo. Nie lubią go szkodniki.
Jest odporny na mróz.
Ciekawe odmiany szafirka drobnokwiatowego
- Album – kwiaty białe
- Carneum – kwiaty różowe
- Caeruleum – kwiaty niebieskie
- Superstar – kwiaty niebieskie
Warto wiedzieć
- Dawniej szafirek drobnokwiatowy był znany jako szafirek sztywny. W polskich ogrodach jest uprawiany co najmniej od XIX wieku. Tak pisał o nim „Ogrodnik Polski” w 1880 roku:
„Gronka ma mniej ścisłe, kwiatki blado-niebieskie, większe od poprzedzających (szafirka ogrodowego – przyp. Niepodlewam). Kwitnie o tej porze co i pierwszy, zapachu nie ma. Mięsiste kwiatki tego szafirka są prawie przezroczyste, porcelanowe, pokryte nalotem fioletowym, podobnym do tego, który pokrywa śliwki”.
- Szafirek drobnokwiatowy nie jest jedynym gatunkiem szafirków uprawianych w polskich ogrodach. Inne to m.in. szafirek armeński (Muscari armeniacum), szafirek Auchera (Muscari aucherii), szafirek błękitny (Muscari azureum), szafirek szerokolistny (Muscari latifolium).