Jej liście są zielone lub w paski. Smużyna płożąca to roślina doniczkowa o małych wymaganiach. W Polsce jest uprawiana od ponad 100 lat.
Inne nazwy: Callisia repens, Kalisja płożąca
Cechy: bylina
To roślina o małych wymaganiach do uprawy w mieszkaniach i oranżeriach. Bywa wykorzystywana również do kompozycjach typu las w słoiku. Podobna do niej jest np. trzykrotka białokwiatowa – obie te rośliny to kuzynki. Zaliczana jest do rodziny komelinowatych. Spokrewniona jest również z takimi roślinami jak dwugłówka, komelina, palisota.
Pochodzenie: Ameryka Południowa, Ameryka Środkowa
Długość: 50-100 cm
Tworzy kobierce o wysokości 10-15 cm. Pędy przewieszają się, jeśli doniczkę ustawi się na podwyższeniu.
Jeśli pędy stykają się z ziemią, bardzo łatwo się ukorzeniają.
Kwiaty: białe, drobne
Kwiaty są niepozorne, nie mają walorów dekoracyjnych. To roślina ozdobna z liści.
Kwitnienie: marzec – kwiecień (III-IV)
Liście: zielone albo pasiaste (wielokolorowe)
Rozmnażanie: sadzonki pędowe i wierzchołkowe
Smużyna płożąca rozmnaża się bardzo łatwo z pędów pociętych na kawałki (ok. 10-15 cm, a nawet krótszych). Najlepiej ukorzenia się od kwietnia do czerwca (IV-VI) oraz w sierpniu (VIII).
Pędy sadzi się od razu do ziemi. Można też wcześniej włożyć je do pojemnika z wodą. Gdy wypuszczą korzenie (już po kilku dniach), sadzi się je w ziemi. To roślina ukorzeniająca się łatwo i szybko.
Cięcie: z reguły nie ma potrzeby, lubi uszczykiwanie
Młodym smużynom warto uszczykiwać wierzchołki. Lepiej się wtedy rozkrzewiają.
Zbyt długie pędy przycina się nad liściem (w dowolnym miejscu pędu).
Stanowisko: półcień
Smużyna wyniosła ma najlepiej wybarwione liście, jeżeli ma stanowisko jasne, z rozproszonym światłem. Lubi parapety okien z firankami.
Dobrze rośnie zarówno w mieszkaniach chłodnych, jak i ciepłych zimą. Jednak, jeśli ma zimą za ciepło, jej liście mogą podsychać (najlepsza jest temperatura 18-22 stopni Celsjusza). Znosi spadek do około 15 stopni Celsjusza.
Ziemia: przeciętna lub żyzna, przepuszczalna; odczyn od kwaśnego do lekko kwaśnego pH 5-6,5
Jest tolerancyjna co do ziemi. Nadaje się do uprawy hydroponicznej.
Przesadzanie: co roku
Smużynę płożącą nie tyle się przesadza, co odmładza co roku z sadzonek pędowych. Bardzo szybko bowiem rośnie i traci ładny pokrój, zwłaszcza po kwitnieniu.
Podlewanie: umiarkowane
Lubi zraszanie. Zimą podlewa się trochę mniej.
Nawożenie: co 2 tygodnie od marca do października (III-X)
Polecane są nawozy do roślin doniczkowych ozdobnych z liści.
Odporność na mróz: brak
Choroby i szkodniki: bardzo odporna
Nie sprawia większych problemów. Powodem złej kondycji są zwykle nadmierne podlewanie lub jego brak, a także suche powietrze w mieszkaniu.
Ciekawe odmiany smużyny płożącej
- Bianca – liście biało-zielone cieniowane fioletowo
- Gold – żółtozielone, cieniowane brązem
- Pink Lady – liście zielono-kremowo-fioletowe
Warto wiedzieć
- Najprawdopodobniej pierwszą sadzonkę smużyny płożącej przywiózł do Polski Leon Grabowski z podróży do Belgii, Włoch i Niemiec, w którą się udał w lutym i marcu 1903 roku, by zakupić nieznane oraz mało znane rośliny. Nabytki opisał w „Ogrodniku Polskim” tego samego roku. Wśród nich była smużyna płożąca:
„Callisia repens podobna do znanej Tradescantia caudata, różni się tylko nieco szerszymi listkami, lekko omszonymi. Największą jej zaletą jest to, że liście trzymają się długo w świeżym stanie na roślinie, skutkiem czego łodyga nie ogałaca się prędko, jak to ma miejsce u innych gatunków. Wzrost ma bardziej zwięzły i lepiej się rozrasta. Do rozmnożenia jest bardzo łatwa, gdyż, również jak Tradescantia, tworzy korzenie powietrzne”.
- Oprócz smużyny płożącej na parapetach uprawiane są także smużyna pachnąca (Callisia fragrans) i smużyna wyniosła (Callisia elegans).