To niska roślina okrywowa. Koniczyna biała ma drobne liście, dlatego często nazywana jest mikrokoniczyną. Sprawdza się m.in. na trawnikach.
Inne nazwy: Koniczyna biała drobnolistna, Koniczna drobnolistna, Mikrokoniczyna, Trifolium repens
Cechy: bylina
Koniczyna biała to roślina z rodziny bobowatych. Spokrewniona jest z takimi roślinami jak bób, groch, fasola.
W ogrodach koniczynę białą ceni się ze względu na ozdobne liście, odporność, małe wymagania i samonawożenie (wchodzi w symbiozę z bakteriami glebowymi, które wiążą azot z powietrza). To łatwa w uprawie roślina zadarniająca. Można po niej deptać.
Ma wiele odmian zielonych i kolorowych. Koniczyna biała o zielonych liściach preferowana jest na trawnikach (z dalszej odległości wygląda jak trawa). Barwne odmiany mają piękne wzory na liściach – uprawia się je na rabatach kwiatowych.
Liście ogrodowych odmian koniczyny białej są drobniejsze niż odmian pastewnych – stąd popularna nazwa mikrokoniczyna.
Wysokość: 10-15 cm
Szerokość: do około 50 cm
To roślina płożąca się po ziemi (z jej łodygi wyrastają mocne korzenie). Bardzo dobrze znosi koszenie na trawnikach. Staje się wtedy gęsta, a jej liście drobnieją.
Kwitnienie: maj – lipiec (V-VII)
Kwiaty: białe
Koniczyna biała to miododajna roślina. Jej kwiaty są chętnie odwiedzane przez pszczoły i trzmiele.
Zapach: delikatny; przyjemny
Liście: zielone, purpurowe lub wielobarwne, ze wzorami lub bez nich
Każdy liść koniczyny białej ma trzy części – wieczorem listki składają się do góry i rano rozkładają.
Rzadkim przypadkiem są liście składające się czterech części, czyli koniczyna czterolistna. Ich znalezienie jest uważane za przynoszące szczęście.
Zastosowanie: zamiast trawnika, trawniki odporne na suszę, deptanie i psa, a także kobierce, ogrody w stylu naturalnym, skraje rabat, pod drzewami i krzewami owocowymi, zielony nawóz, namiastka herbaty, roślina lecznicza
Koniczyna biała stosowana jest od wieków w chorobach kobiecych, przy przeziębieniach i reumatyzmie. Surowcem zielarskim są kwiaty bez szypułek.
Jako zielony nawóz koniczynę białą sieje się w przedplonie i międzyplonie zimowym. Przekopuje się ją w pełni kwitnienia.
Stanowisko: słońce, półcień, toleruje cień
Gleba: praktycznie każda (oprócz podmokłej), o odczynie od kwaśnego do zasadowego (pH 6-8)
Koniczyna biała jest bardzo tolerancyjna co do ziemi.
Podlewanie: ewentualnie tylko po siewie, aby szybciej wzeszła
Koniczyna biała ma korzenie drobne, ale liczne, mocne i sięgające nawet do 100 cm w głąb gleby. Dzięki temu czerpie wodę z głębszych warstw i świetnie znosi suszę bez podlewania. Nawet jeśli jej listki zaschną, odradza się z płożących łodyg.
Nawożenie: niekonieczne
Koniczyny białej nie trzeba zasilać, choć ewentualnie można. Ta roślina sama pozyskuje darmowy azot z powietrza, dzięki symbiozie z pożytecznymi bateriami glebowymi. Z tego azotu korzystają także rośliny rosnące obok niej, np. trawa, jabłoń, grusza.
Przesadzanie: nie ma potrzeby
Rozmnażanie: nasiona i sadzonki pędowe
Odporność na mróz: bardzo dobra
Choroby i szkodniki: bardzo odporna
Nie wymaga żadnych oprysków. Dobrze znosi deptanie i miejskie zanieczyszczenia.
Ciekawe odmiany koniczyny białej (mikrokoniczyny)
- Abercrest – liście zielone, prawie bez wzorów
- Coco Mint – liście zielone, z wyrazistym wzorem
- Pipolina – liście zielone, prawie bez wzorów
- Purpurascens – liście purpurowe, z zielonymi brzegami
Warto wiedzieć
- Dawniej z kwiatów koniczyny białej panny plotły wianki. Robiono z nich też z nich wiązanki na święto Matki Bożej Zielnej (15 sierpnia).
- Koniczyna zyskuje coraz większą popularność w ogrodach jako roślina trawnikowa, ozdobna i samonoważąca. Oprócz koniczyny białej, często znanej jako mikrokoniczyna, uprawiane są również m.in. koniczyna aleksandryjska (Trifolium alexandrinum), koniczyna białoróżowa (Trifolium hybridum), koniczyna krwistoczerwona (Trifolium incarnatum), koniczyna łąkowa (Trifolium pratense), koniczyna perska (Trifolium resupinatum).
Siew mikrokoniczyny, czyli koniczyny białej – jak głęboko i kiedy