To kwiat cebulowy znakomity na łąki kwietne i rabaty w stylu naturalnym. Kamasja Leichtlina jest mało wymagająca. Kwitnie późną wiosną.
Inne nazwy: Camassia leichtlinii, Dziki hiacynt, Lilia preriowa
Pochodzenie: Ameryka Północna
Wysokość: do około 100 cm
Kwitnienie: maj i pierwsza połowa czerwca (V-VI)
Kwiaty: białe, fioletowe lub niebieskie, czasem cieniowane zielenią; pojedyncze, podwójne lub pełne (w zależności od odmiany)
Najpopularniejsze są niebieskie kamasje. Drobne kwiaty są zebrane w kwiatostany.
Liście: zielone lub pstre (w zależności od odmiany)
Po kwitnieniu liście kamasji stopniowo zamierają i roślina przechodzi w stan spoczynku.
Zastosowanie: rabaty w stylu naturalnym i preriowym, kwitnące łąki
Kamasje Leichtlina to kwiaty drugiego planu.
Stanowisko: słoneczne, półcień
Gleba: żyzna lub przeciętna, o odczynie od lekko kwaśnego do lekko zasadowego (pH 6-7,5)
Lubi ściółkowanie, np. korą lub kompostem. To kwiat mało wymagający co do ziemi.
Podlewanie: nie ma potrzeby
W naturalnych warunkach kamasja Leichtlina rośnie na łąkach, które są wilgotne wiosną i suche latem. W ogrodzie podlewanie latem oraz jesienią nie jest zalecane.
Nawożenie: wiosna i jesień
Kamasje Leichtlina zasila się nawozami do kwiatów cebulowych: po ruszeniu wegetacji oraz w fazie zawiązywania pąków kwiatowych.
Stanowisko, na których rosną kamasje Leichtlina, dodatkowo można zasilić kompostem na przełomie września i października (wtedy cebulki się ukorzeniają).
Przesadzanie: co 5-10 lat lub rzadziej
Jeśli cebulki mają być wykopane, odpowiedni termin to lipiec (VII).
Rozmnażanie: cebulki
Kamasja Leichtlina czasem się rozsiewa sama. Nie jest ekspansywna.
Sadzenie: wrzesień (IX)
Odporność: bardzo dobra
Rośnie zdrowo. Ze szkodników problemem mogą być ślimaki – czasem zjadają młode liście kamasji.
Cebulki mogą giną, jeśli stanowisko jest podlewane latem.
Jest odporna na mróz.
Ciekawe odmiany kamasji Leichtlina
- Alba – kwiaty białe, pojedyncze; liście zielone
- Lady Eve Price – kwiaty fioletowe, pojedyncze; liście zielone
- Maybelle – kwiaty fioletowobiebieskie, pojedyncze; liście zielone
- Semiplena – kwiaty białe, pełne; liście zielone
- Sacajawea – kwiaty zielono-białe, pojedyncze; liście biało-zielone
Warto wiedzieć
- Nazwa kamasji Leichtlina upamiętnia wybitnego niemieckiego ogrodnika, którym był Max Leichtlin (1831-1910). Był on specjalistą od roślin cebulowych i założycielem ogrodu botanicznego w Baden-Baden (Niemcy).
Kamasję Leichtlina po raz pierwszy opisał John Gilbert Baker (1834-1920) – brytyjski botanik, a nazwę nadał Sereno Watson (1826-1892) – amerykański botanik. Maksa Leichtlina upamiętniają nazwy także innych roślin, m.in. trójednik Leichtlina.
- Kamasja Leichtlina była dawniej bardzo ceniona przez wiele plemion indiańskich w Ameryce Północnej. Jej cebule Indianie dodawali do różnych potraw, a z liści wyrabiano materace. Kamasja miała też ogromne znaczenie obrzędowe. Jej cebulki wdowa dawała krewnym i przyjaciołom, a rodzice panny młodej – rodzinie pana młodego. Indianie dzielili między siebie łąki, na których rosły kamasje. Wykopywali cebule kijami po kwitnieniu lub wiosną. Zbierali tylko duże, a małe sadzili, by kamasje mogły się rozmnażać. Przed zjedzeniem Indianie poddawali cebulki kamasji specjalnej obróbce kulinarnej, poprzez moczenie, suszenie i gotowanie. Nie należy ich zjadać na własną rękę, gdyż zawierają m.in. glikozydy i saponiny. Bez odpowiedniej obróbki mogą zaszkodzić zdrowiu!
- Kamasja Leichtlina nie jest jedynym gatunkiem kamasji uprawianym w polskich ogrodach. Inne to m.in. kamasja cebulicowata (Camassia scilloides), kamasja jadalna (Camassia quamash), kamasja Kusika (Camasia cusickii).