Jej owoce przypominają żołędzie. Dynia żołędziowa rośnie bujnie i obficie owocuje. Wspaniale smakuje upieczona, w postaci kopytek i placków.
Inne nazwy: Cucurbita pepo var. turbinata, Dynia Acorn, Dynia Des Moines
Dynia żołędziowa to podtyp dyni zwyczajnej. Jej owoce są żebrowane, co upodabnia je kształtem do żołędzi. Ich waga wynosi zwykle około 2 kg.
Cechy: roślina jednoroczna
Wysokość: około 60 cm
Długość: do 7 m
Dynie żołędziowe rosną wyjątkowo bujnie i bardzo obficie owocują. W zależności od sposobu uprawy płożą się po ziemi albo wspinają po mocnych podporach.
Podpora dla dyni żołędziowej musi być bardzo mocna. Odpowiednia jest np. pergola. Owoce nie wymagają podwiązywania. Zresztą trudno je zauważyć ze względu na maskujący, ciemnozielony kolor.
Liście: zielone
Kwitnienie: czerwiec – sierpień (VI-IX)
Ma oddzielne kwiaty męskie i żeńskie. Wszystkie są żółte. Owoce zawiązują się jedynie z kwiatów żeńskich.
Rozmnażanie: nasiona
Wschodzi po 7-10 dniach w temperaturze od 20 stopni Celsjusza.
Zbiór: lipiec – październik (VII-X)
Z jednej rośliny zbiera po 5 lub więcej owoców. To obficie owocujący gatunek dyni.
Owoce: średniej wielkości (jak do gry w piłkę ręczną); kształt przypominający żołędzia; skórka ciemnozielona, często z pomarańczowym rumieńcem, gładka; miąższ pomarańczowy
Zastosowanie: zupy, zapiekanki, placki, ciasta, kopytka
Dynia żołędziowa jest szczególnie smaczna w daniach pieczonych, np. nadziewana, a także w postaci kopytek i placków.
Stanowisko: słoneczne; toleruje lekki półcień
Ma wyjątkowo małe, jak na dynie, wymagania co do nasłonecznienia.
Gdzie siać i sadzić: warzywnik
Gleba: przeciętna lub żyzna; pH 6-7
Najlepiej rośnie w pierwszym roku po oborniku lub na dużej dawce kompostu. Toleruje słabszą ziemię, ale wtedy ma trochę mniejsze owoce.
Podlewanie: umiarkowane
Nawożenie: raz w tygodniu, od pojawienia się pierwszych owoców do końca lipca (VII)
Odporność na mróz: brak
Choroby i szkodniki: jak innych roślin dyniowatych
Rośnie zdrowo. Nie sprawia większych problemów.
Podczas wschodzenia mogą ją zjadać ślimaki. Rzadko bywa atakowana przez przędziorki chmielowce oraz mączliki.
Ciekawa odmiana dyni żołędziowej
- Table Quenn Acorn – owoce duże, zwykle mają ponad 2 kg
Warto wiedzieć
- Prawdopodobnie dynię żołędziową jako pierwsi uprawiali Indianie Arikara w Ameryce Północnej. To plemię słynęło z uprawy ziemi i odważnych, świetnie pływających wojowników, którzy polowali na bizony, gdy te przekraczały rzeki. Główną rośliną uprawianą przez Indian Arikara była kukurydza. Być może stąd na początku XX wieku powstał mit, że dynia żołędziowa jest tak smaczna, bo to krzyżówka dyni z kukurydzą. Był to jedynie chwyt reklamowy.
- Dynię żołędziową czasami nazywa się dynią Des Moines (USA), gdyż od dawna w tej miejscowości się je uprawia i są wyjątkowo popularne.