To pnącze, którego pełnia jego kwitnienia przypada na jesień. Rdestówka Auberta szybko rośnie i ma niewielkie wymagania.
Pochodzenie: Azja (Chiny)
Inne nazwy: Fallopia aubertii, Rdest Auberta, Rdest chiński
Rdestówkę Auberta zalicza się do rodziny rdestowatych. Spokrewniona jest m.in. z gryką, rabarbarem, redstem, rdestowcem.
Cechy: pnącze
Po podporach się wije. Jeśli nie ma podpory albo są one niskie, jego pędy opadają kaskadowo i płożą się po ziemi. Gdy natrafią na podporę, wspominają się po niej.
Długość: do około 20 m
To pnącze o bardzo mocnym wzroście, które rocznie przyrasta po 5-6 m (jeszcze więcej, jeśli ma żyzną ziemię). Jego wzrost należy regulować cięciem.
Kwitnienie: od czerwca (VI) do mrozów
Pełnia kwitnienia przypada na jesień. To wtedy na rdestówce Auberta jest najwięcej kwiatów. Kwitnienie wygląda zjawiskowo ze względu na porę roku.
Kwiaty: białe; drobne
Niewielkie kwiatki zebrane są w wiechy o długości do 50 cm. W pełni kwitnienia przypominają białą chmurę. Ich dodatkowym walorem dekoracyjnym jest zwiewność i podatność na kołysanie się na wietrze, co przypomina falowanie welonu.
Zapach: brak
Liście: zielone; opadają na zimę
Gleba: przeciętna lub słaba; odczyn od kwaśnego do zasadowego (pH 5-8)
Rdestówka Auberta jest wyjątkowo mało wymagająca co do ziemi. Toleruje nawet glebę leśną i bardzo suchą.
Podlewanie: zwykle nie potrzebuje
Rdestówki Auberta podlewa się ewentualnie tylko w czasie suszy oraz młode egzemplarze.
Nawożenie: maj, czerwiec i ewentualnie lipiec
Wybacza również brak nawożenia.
Użyć można nawozu do roślin ozdobnych z liści lub pnączy.
Przesadzanie: nie ma potrzeby
Rozmnażanie: sadzonki pędowe, odkłady
Pędy rdestówki Auberta, po zetknięciu z ziemią, same się ukorzeniają. Wystarczy je odciąć od rośliny macierzystej i posadzić w nowym miejscu.
Sadzenie: kwiecień – maj (IV-V) oraz sierpień – wrzesień (VIII-IX)
Egzemplarze kupione w donicach można sadzić cały sezon wegetacyjny.
Stanowisko: słoneczne, półcień, toleruje cień
Jeśli stanowisko jest zacienione, rdestówka Auberta jest mniej gęsta, a jej pędy rosną w kierunku słońca, np. wysoko po podporach.
Dobrze znosi miejskie zanieczyszczenia, np. smog. Doskonale rośnie nawet przy ruchliwych ulicach.
Przeznaczenie: pnącze przy pergolach, trejażach, altanach, uschniętych drzewach (żywe często zagłusza), ogrodzeniach
Wytrzymałość na mróz: doskonała
Znosi największe mrozy. Nie potrzebuje ochrony przed mrozem.
Cięcie: marzec – październik (III-X)
Rdestówki Auberta można przycinać przez cały sezon wegetacyjny. Jednak główne cięcie najlepiej zrobić wiosną. Cięcie ogranicza rozmiary tego pnącza oraz pozytywnie wpływa na obfitość kwitnienia.
Choroby i szkodniki: bardzo odporna
Warto wiedzieć
- Rdestówka Auberta przybyła do Europy w 1899 roku. Przysłał ją z Tybetu do Francji misjonarz i kolekcjoner roślin Georges Eeosippe Aubert (1871-1833) – to jego upamiętnia nazwa rdestówki Auberta. Już w 1900 roku ta roślina trafiła do dystrybucji, bo tak szybko została rozmnożona.
Na pewno rdestówka Auberta była znana w Polsce już w latach 30. XX wieku. Jej uprawę zalecał Edmund Jankowski w książce „Zielona szata domów i altan” z 1935 roku (wówczas rdestówka była uważana za odmianę rdestu bucharskiego):
„Polygonum. Rdest. Z tego bogatego w gatunki rodzaju, 2 są znakomitemi pnączami, u nas mało jeszcze sadzonemi. P. baldschuanicum wyrasta na 6 m i wyżej niekiedy, tworząc wdzięczne sploty cienkich łodyg, z sercowatemi listkami i kwitnie od maja gronami licznemi kwiatków białych lub różowych. Jego odmiana jest P. Auberti”.
- Oprócz rdestówki Auberta uprawiane są także m.in. rdestówka bucharska (Fallopia baldschuanica), rdestówka powojowata (Fallopia convolvulus), rdestówka zaroślowa (Fallopia dumetorum). Rdestówka Auberta jest bardzo podobna zwłaszcza do rdestówki bucharskiej – dawniej oba te gatunki były uważane za jeden.
- Nazwa łacińska Fallopia (rdestówka) honoruje Gabrielle`a Fallopio (1523-1562) – słynnego włoskiego księdza, lekarza i botanika.