Pięknie kwitnie i ma spływające kaskadowo liście. Rozplenica japońska to jedna z najpiękniejszych traw ozdobnych. Najlepiej rośnie w słońcu.
Inne nazwy: Pennisetum alopecuroides, Piórkówka japońska, Rosplenica japońska, Trawa fontannowa
Pierwsza polska nazwa to rosplenica. Wymieniona została w dziele z 1848 roku „Ukaziciel polskich nazwisk na rodzaje królestwa roślinnego, ułożony abecadłowo najprzód od łacińskich do polskich, a powtóre od polskich do łacińskich, dla użytku botaników, ogrodników, rolników, farmaceutów i wszystkich miłośników roślin” autorstwa Jakuba Wagi (1800-1872) oraz Antoniego Wagi (1799-1890).
W 1877 roku w książce „Kwiaty naszych ogrodów” Edmunda Jankowskiego (1849-1938) pojawiła się rozplenica. W połowie XIX wieku zaczęły też funkcjonować nazwy piórkówka oraz włośnica. Do dziś używane są piórkówka oraz rozplenica.
Pochodzenie: Azja, Australia
Po raz pierwszy rozplenicę japońską opisał Karol Linneusz (1707-1778) – wybitny szwedzki przyrodnik i lekarz. Nazwę łacińską nadał tej roślinie Kurt Sprengel (1766-1833) – niemiecki botanik i lekarz.
Cechy: bylina (trawa ozdobna)
To średnio wymagająca trawa ozdobna.
Wysokość: 60-100 cm
Rozrasta się w kępy. Nie jest ekspansywna.
Kwitnienie: od końca lipca (VII) do mrozów
Kwiaty zebrane są w kłosy o długości 5-20 cm (w zależności od odmiany).
Liście: zielone lub złocistozielone; przebarwiające się jesienią w odcieniach kolorów brązowego, pomarańczowego i żółtego (w zależności od odmiany)
Są długie, wąskie, opadające kaskadowo, jak strumienie fontanny (stąd potoczna nazwa trawa fontannowa). Zamierają na zimę (zimuje część podziemna).
Zastosowanie: rabaty kwiatowe, solitery, ogrody w stylach naturalnym i nowoczesnym, szpalery wzdłuż ścieżek i chodników, bukiety
Rozplenice japońskie należy sadzić w dość dużych odstępach (co najmniej 80-100 cm). Posadzone zbyt gęsto mogą nie kwitnąć.
Stanowisko: słoneczne
Gleba: przeciętna lub żyzna, najlepiej z dodatkiem próchnicy, lekko wilgotna; odczyn zbliżony do obojętnego (pH około 7)
Podlewanie: umiarkowane
Nawożenie: raz w miesiącu; od kwietnia do lipca (IV-VII)
Kępy trawy można podsypać kompostem świeżym lub granulowanym albo użyć nawozu do traw ozdobnych.
Rozmnażanie: podział kęp w marcu – kwietniu oraz nasiona
Rozplenice japońskie nie są ekspansywne.
Przesadzanie: nie ma potrzeby
Cięcie: wiosna (przed ruszeniem wegetacji)
Ścina się suche liście, które zamarły przed zimą.
Wytrzymałość na mróz: dobra
Przed mrozem część podziemną chronią liście zaschnięte przed zimą. Dlatego ścina się je dopiero wiosną, przed ruszeniem wegetacji. Młode rozplenice warto ściółkować, np. korą.
Licie można na zimę związać w chochoł (snopek), aby we wnętrzach kęp nie zalegała woda. Dzięki temu rozplenice są mniej narażone na infekcje grzybowe.
Choroby i szkodniki: bardzo odporna
Ciekawe odmiany rozplenicy japońskiej
- Black Beauty – fioletowe kwiatostany
- Hameln – różowobiałe kwiatostany
- Red Head – czerwone kwiatostany
Warto wiedzieć
- Pod koniec XIX wieku rozplenicę japońską znano jako Pennisetum Ruppelianum.
Oto notatka z czasopisma „Ogrodnictwo” z 1898 roku:
„Pennisetum Ruppelianum. Podobne do trawy pampasowej zmniejszonej”.
Podobnie rozplenicę ocenił „Ogrodnik Polski” z 1897 roku:
„Jest to trawa tak piękna, że tylko Generium (trawa pampasowa – przyp. Niepodlewam) może z nią rywalizować”.
- Rozplenica japońska nie jest jedynym gatunkiem rozplenicy uprawianym w polskich ogrodach. Spotykane są także rozplenica kosmata (Pennisetum villosum), rozplenica obca (Pennisetum advena), rozplenica perłowa (Pennisetum glaucum), rozplenica purpurowa (Pennisetum purpureum), rozplenica Thunberga (Pennisetum thunbergii).