Jego liście są bardzo kolorowe. Pokrzywiec Wilkesa to roślina doniczkowa. Może być też sadzony w ogrodach oraz na balkonach.
Inne nazwy: Acalypha wilkesiana, Akalyfa Wilkesa, Miedzianka
Pokrzywiec Wilkesa należy do rodziny wilczomleczowatych. Spokrewniony jest z takim roślinami jak jatrofa, kauczukowiec, kroton, maniok, rącznik, wilczomlecz.
Pochodzenie: Oceania
Dziko rosnące pokrzywce Wilkesa rosną m.in. w Vanuatu – niewielkim, wyspiarskim państwie. Obecnie są one uprawiane na całym świecie. W krajach o ciepłym klimacie to roślina ogrodowa, a w chłodnym – doniczkowa.
Cechy: krzew
Nadaje się do uprawy w mieszkaniach, oranżeriach, na balkonach.
Można go także sadzić – jako roślinę jednoroczną – na rabatach kwiatowych w ogrodzie. Stopień trudności uprawy pokrzywca Wilkesa jest podobny do koleusa Blumego. Rośnie szybko.
Wysokość: 60-100 cm
Dziko rosnące pokrzywce Wilkesa osiągają do 3 wysokości i 2 m szerokości.
Kwitnienie: prawie cały rok
Kwiaty: niewielkie, dość niepozorne
Na tej samej roślinie są oddzielne kwiaty żeńskie i męskie (większe są męskie – przypominają kształtem szczotki do butelek).
Liście: zielone, brązowe lub wielobarwne; nie opadają na zimę
Liście pokrzywców są duże, lekko kosmate, przypominają pokrzywę, ale nie parzą. Wyróżniają się pięknymi barwami (zwykle każdy liść jest inny). Pokrzywce to rośliny ozdobne z liści, bardzo kolorowe.
Rozmnażanie: sadzonki wierzchołkowe
Sadzonki wierzchołkowe pokrzywca Wilkesa sadzi się w marcu (III) od razu do ziemi lub wkłada do wody w pojemniku. Ukorzeniają się dobrze, jeśli mają ciepło (co najmniej 200C).
Cięcie: uszczykiwanie wierzchołków
Pokrzywce Wilkesa lepiej się rozkrzewiają, jeśli uszczykuje się im wierzchołki (palcami lub nożyczkami). Zabieg jest najbardziej skuteczny wiosną.
Stanowisko: słoneczne (lecz nie w pełnym słońcu) lub delikatny półcień
Najlepsze są nasłonecznione parapety, lekko ocienione firankami albo innymi roślinami.
Ziemia: przeciętna lub żyzna, przepuszczalna, lekka wilgotna; odczyn od kwaśnego do zasadowego (pH 5,5-7,5)
Pokrzywiec Wilkesa nadaje się również do uprawy hydroponicznej.
Przesadzanie: co 1-2 lata
Pokrzywców lepiej wcale nie przesadzać lecz co roku odmładzać wiosną z sadzonek. Przez zimę bowiem tracą ładny pokrój (zwłaszcza w zbyt ciepłych pomieszczeniach). Rosną bardzo szybko.
Podlewanie: umiarkowane (zimą mniej)
Preferuje lekko wilgotną ziemię oraz zraszanie. Na brak wody reaguje więdnięciem.
Nawożenie: co tydzień od kwietnia do września (IV-IX)
Polecane są nawozy do roślin ozdobnych z liści.
Odporność na mróz: brak
Pokrzywce Wilkesa zamierają w temperaturze poniżej 10 stopni Celsjusza. Zimę powinny spędzać w pomieszczeniach o temperaturze pokojowej.
Źle znoszą zimowanie w suchych mieszkaniach. Tracą wtedy liście, schną. Są częściej atakowane przez szkodniki. Trochę pomaga zraszanie.
Choroby i szkodniki: odporny
Choruje rzadko. Powodem złej kondycji jest zwykle nadmierne podlewanie lub jego brak, a także zbyt suche powietrze w pomieszczeniu, w którym zimuje.
Ze szkodników – zwłaszcza w okresie zimowym, podczas przechowywania w mieszkaniu – koleusy atakują mączliki, mszyce, przędziorki.
Ciekawe odmiany pokrzywców Wilkesa
- Jungle Cloak – liście w kolorystyce munduru wojskowego
- Mosaica – liście czerwone cieniowane żółtym kolorem, w brązowe plamki
Warto wiedzieć
- Nazwa pokrzywca Wilkesa upamiętnia Charlesa Wilkesa (1798-1877) – amerykańskiego kapitana i odkrywcę.
- Oprócz pokrzywca Wilkesa w Polsce uprawiane są także m.in. pokrzywiec szorstkowłosy (Acalypha hispida) oraz ich mieszańce.