Jej liście przypominają włosy, a kwiatostany – pióra. Ostnica cieniutka to piękna, mało wymagająca trawa ozdobna. Najlepiej rośnie w słońcu.
Inne nazwy: Nassella tenuissima, Ostnica mocna, Stipa tenuissima, Trawa igłowa, Trawa piórowa
Pochodzenie: Ameryka Południowa, Ameryka Środkowa
Po raz pierwszy ostnicę cieniutką opisał w 1836 roku Carl Bernhard von Trinius (1778-1844) – niemiecki lekarz, botanik, poeta.
Cechy: bylina (trawa ozdobna)
To mało wymagająca trawa ozdobna.
Wysokość: 40-60 cm
Rozrasta się w kępy. Zwykle jest szersza niż wyższa.
Kwitnienie: od czerwca (VI) do mrozów
Kwiaty zebrane są w kłosy.
Liście: zielone; półzimozielone
Są długie, cienkie, opadające kaskadowo, jak włosy. Nie zamierają całkowicie na zimę.
Zastosowanie: rabaty kwiatowe, ogrody w stylach naturalnym i nowoczesnym, szpalery wzdłuż ścieżek i chodników, donice, bukiety
Kwiatostany przypominają z wyglądu pióra.
Stanowisko: słoneczne
Gleba: przeciętna lub żyzna, najlepiej z dodatkiem próchnicy; odczyn od lekko kwaśnego do lekko zasadowego (pH 6,1-7,4)
Podlewanie: umiarkowane
Dobrze znosi okresowe przesuszenie.
Nawożenie: raz w miesiącu; od kwietnia do lipca (IV-VIII)
Kępy trawy można podsypać kompostem świeżym lub granulowanym albo użyć nawozu do traw ozdobnych.
Rozmnażanie: podział kęp w marcu – kwietniu oraz nasiona
Nasiona sieje się w marcu (III).
Przesadzanie: nie ma potrzeby
Cięcie: wiosna (przed ruszeniem wegetacji)
Ścina się suche liście. Można też ostnice wyczesać z suchych liści.
Wytrzymałość na mróz: bardzo dobra
Dobrze znosi mróz do -260C.
Przed mrozem należy zabezpieczać ostnice cieniutkie posadzone w pojemnikach, np. na balkonach.
Choroby i szkodniki: bardzo odporna
Ciekawa odmiana ostnicy cieniutkiej
- Pony Tails – zielone liście, kremowe kwiatostany
Warto wiedzieć
- Ostnica cieniutka nie jest jedynym gatunkiem ostnicy uprawianym w polskich ogrodach. Spotykane są również np. ostnica Jana (Stipa joannis), ostnica olbrzymia (Stipa gigantea), ostnica trzcinkowata (Stipa calamagrostis).
- Różne gatunki ostnic są uprawiane w Polsce od XVIII wieku. Dawniej używano wielu nazw: ostnica, a także piórnica, trawa piórowa, tyrsa, zgrzebie. Podaje je „Słownik polskich imion rodzajów oraz wyższych skupień roślin poprzedzony historyczną rozprawą o źródłach” Józefa Rostafińskiego z 1900 roku. Ostnice cieniutkie zdobią ogrody dopiero od XX wieku.
- W ciepłych krajach ostnica cieniutka bywa rośliną inwazyjną. Nie wolno jej uprawiać np. w Australii.