Jej rozpływające się w ustach owoce nigdy nie mają rumieńców. Grusza Leonówka to odmiana zimowa z XIX wieku. Owocuje bardzo obficie.
Inne nazwy: Leon Gregoire
Pochodzenie: 1852 rok (Belgia)
Prawdopodobnie gruszka Leonówka to siewka odmiany Napoleonka.
Dojrzewanie: grudzień – styczeń (XII-I)
Owoce: średnie i duże (długość do 9 cm), zwykle nieforemne; zielonożółte, z licznymi, nieregularnymi plamkami oraz ordzawieniem, bez rumieńców; skórka gruba, szorstka; miąższ kremowy, soczysty, miękki, rozpływający się w ustach, lekko korzenny; długi ogonek
Tak o gruszy Leonówka pisał słynny polski znawca drzew owocowych Edmund Jankowski w książce „Sad i ogród owocowy” z 1893 roku:
„Małe nie mają smaku, więc trzeba je zrzucać z drzewa. Drzewo stożkowe, silne i duże, bardzo i corocznie płodne, na mróz zupełnie wytrzymałe. Handlowa, ale sadzić niezawiele, bo barwy nie ma”.
Przeznaczenie: odmiana deserowa, do jedzenia na surowo
Gleba: przeciętna lub żyzna
To mało wymagająca odmiana co do ziemi.
Stanowisko: słoneczne
Odporność: dobra
Dobrze znosi polski klimat, w tym mróz. Rośnie zdrowo.
Zapylacze: brak danych
Ciekawostki
- Gruszka Leonówka wyhodowana została z nasiona. Dokonał tego Xavier Gregoire-Nelis (1802-1887) – belgijski sadownik samouk, który na co dzień pracował jako garbarz w belgijskiej miejscowości Jodoigne. O jego śmierci poinformował „Ogrodnik Polski” w 1888 roku:
„Gregoire Nellis zmarł z końcu r.z. w Jodoigne w Belgii. Był on szczęśliwym siewcą gruszek już od r. 1830 (zmarł w wieku lat 86). On to otrzymał Zefirynkę = Zephirin Gregoire, jednę z najlepszych gruszek zimowych; Fulwię = Nouvelle Fulvie, także doskonałą, choć drzewo jej rośnie nieporządnie; Leon Gregoire – niepozorną co do barwy, ale dużą, dobrą i zupełnie wytrzymałą gruszkę zimową; Helene Gregoire – nieco podobną do białej bery (Bera Biała – przyp. Niepodlewam) i wiele innych. Handlu temi odmianami nie prowadził, a według świadectwa Balteta (Charles Baltet, słynny francuski pomolog z XIX wieku – przyp. Niepodlewam), siewki swoje podarował szkole ogrodniczej w Vilvorde”.
Xavier Gregoire-Nelis co roku miał siać po 2000 nasion grusz. Wyselekcjonował z nich około 115 odmian. W Jodoigne, gdzie mieszkał, pracował i tworzył nowe odmiany grusz, znajduje się ulica Gregoire Nelis, która go upamiętnia. Nazwy grusz zaś upamiętniają członków jego rodziny i przyjaciół.
- Leonówka nigdy nie była popularna w Polsce. Uprawiano ją głównie na przełomie XIX i XX wieku. Pojawiała się na targach.
Źródło:
- Wiedza własna
- Ogrodnik Polski, 1888 rok
- Deutsche Pomologie, Wilchelm Lauche, 1882-1883 rok
- Sad i ogród owocowy, Edmund Jankowski, 1893 rok
Publikacja ryciny gruszki Leonówki z XIX wieku za zgodą biblioteki Wageningen UR w Holandii