zioła przyprawy

Melisa lekarska – uprawa i rozmnażanie

Mocno pachnie z nutami cytryny i mięty. Melisa lekarska to zioło m.in. na uspokojenie i poprawienie humoru. Uprawa jest łatwa.

Melisa lekarska ma liście podobne do mięty. Pachnie mocno, z nutami mięty i cytryny. Fot. Niepodlewam

Melisa lekarska ma liście podobne do mięty. Pachnie mocno, z nutami mięty i cytryny. Fot. Niepodlewam

Inne nazwy: Melissa officinalis, matecznik, matczyna pociecha, matczyne ziele, starzyszek, pszczelnik, rojownik lekarski, sercowa pociecha

Cechy: bylina

Melisa lekarska najlepiej rośnie w gruncie.

Nadaje się też do uprawy w donicach. Jednak melisę w doniczkach najlepiej traktować jako roślinę jednoroczną.

Melisa lekarska ładnie pachnie z nutami cytryny i mięty.

Wysokość: do 60 cm

Kwitnienie: czerwiec – sierpień (VI-VIII)

Melisa lekarska ma kwiaty białe, czasem z żółtym lub niebieskim odcieniem. Są małe i niepozorne, ale miododajne. Kwiaty melisy bardzo lubią odwiedzać pszczoły, stąd jedna z potocznych nazw to pszczelnik.

Dawniej uważano, że melisa lekarska, posadzona obok uli, uspokaja pszczoły.

Kwiaty melisy są niepozorne. Bardzo lubią odwiedzać je pszczoły. Fot. Niepodlewam

Kwiaty melisy są niepozorne. Bardzo lubią odwiedzać je pszczoły. Fot. Niepodlewam

Rozmnażanie: nasiona i podział kęp

Melisę z nasion rozmnaża się średnio trudno, a przez podział kęp – łatwo.

  • Nasiona – melisę sieje się w marcu na głębokość 0,5-1 cm. Nasiona najlepiej kiełkują w temperaturze około 20 stopni Celsjusza. Pierwsze listki pojawiają się po 14-21 dniach. Siewki są bardzo delikatne. Słabo wschodzą, gdy jest sucho.
  • Podział kęp – kwiecień i maj (IV-V) oraz sierpień (VIII)

Wykorzystanie: przyprawa do sałatek i deserów; zioło uspokajające, na depresję, poprawiające apetyt, trawienie, nastrój, na ukąszenia owadów, stany zapalne jamy ustnej; dodatek do likierów, wódek, win, perfum, kosmetyków przeciwzapalnych

Do jedzenia nadają się liście, młode pędy i kwiaty. Melisa lekarska najczęściej jest podawana jako herbatka ziołowa. Dawniej mawiano, że herbatka z melisy „Serce posila, smutek oddala, uwesela serce”. Po filiżance melisy poprawia się nastrój i humor.

Najwięcej leczniczych składników melisa lekarska zwiera, gdy zaczyna kwitnąć.

Zbiór: od maja do października (V-X)

Melisa lekarska jest bardzo dobra zarówno w postaci świeżej, jak i suszonej.

Świeże listki, pędy i kwiaty obrywa się na bieżąco, w miarę potrzeb.

Stanowisko: słoneczne; toleruje lekki półcień

Melisa lekarska lubi zwłaszcza stanowiska słoneczne, osłonięte od wiatru.

Ziemia: przeciętna lub żyzna; kwaśna do lekko zasadowej (pH 5-7,5)

Melisa lekarska lubi mieć ziemię lekko wilgotną. Fot. Niepodlewam

Melisa lekarska lubi mieć ziemię lekko wilgotną. Fot. Niepodlewam

Podlewanie: umiarkowane

Nawożenie: co 2 tygodnie od maja do lipca (V-VII)

Do nawożenia melisy najlepiej stosować nawóz naturalny, np. z odchodów dżdżownic lub gotowy nawóz z pokrzywy.

Odporność na mróz: bardzo dobra

Melisa lekarska zimuje w postaci korzeni (pod ziemią). Część nadziemna zamiera na zimę.

Choroby i szkodniki: odporna

Melisa lekarska choruje rzadko. Nie sprawia większych problemów. Powodem zasychania i słabego wzrostu jest zwykle brak słońca.

Najtrudniejsze do uprawy są młodziutkie melisy wyhodowane z nasion. W miarę wzrostu stają się coraz bardziej odporne.

Warto wiedzieć

  • Melisa lekarska jest uprawiana jako zioło od wieków. Była jednym z podstawowych leków „na wszystko”.