Świerk biały Echiniformis – uprawa i ciekawostki

To karłowa odmiana. Świerk biały Echiniformis ma niebieskozielone igły. Jest niewymagający i odporny na mróz.

Świerk biały Echiniformis to niska, stara odmiana. Fot. Niepodlewam

Inne nazwy: Picea glauca Echiniformis, Świerk kanadyjski Echiniformis

Wysokość: 60 cm

Szerokość: 1-1,5 m

Świerki białe Echiniformis w młodym wieku ma kształt kulisty. Z upływem lat staje się szerszy niż wyższy – przypomina kształtem kopułę. Rośnie bardzo wolno. Zajmuje mało miejsca w ogrodzie.

Liście: igły niebieskozielone

Świerk biały Echiniformis ma igły krótkie i kłujące.

Igły świerka białego Echiniformis są niebieskozielone. Fot. Niepodlewam

Gleba: przeciętna; odczyn obojętny (pH 4,5-7)

Świerk biały Echiniformis jest mało wymagający co do ziemi. Powinna być przepuszczalna.

Podlewanie: umiarkowane

Toleruje krótkie przesuszenie, zwłaszcza w starszym wieku. Ma mocny system korzeniowy.

Stanowisko: słoneczne

Przeznaczenie: pojedyncze egzemplarze w wyeksponowanych miejscach, grupy iglaków, kompozycje kolorystyczne, skalniaki

Wytrzymałość na mróz: bardzo dobra

Znosi największe mrozy. Nie trzeba go okrywać na zimę.

Świerki białe Echiniformis świetnie znoszą mróz. Fot. Niepodlewam

Cięcie: nie ma potrzeby

Jeżeli za bardzo się rozrośnie, można go ewentualnie przyciąć. Najlepsze miesiące na cięcie to kwiecień, maj lub czerwiec (IV-VI). Rany po cięciu nie muszą być zabezpieczane.

Choroby i szkodniki: odporny

Świerk Echiniformis rośnie zdrowo. Odporny jest na miejskie zanieczyszczenia, jak smog i spaliny.

Jeśli na gałązkach tworzą się galasy (nibyszyszki), trzeba je zrywać i niszczyć. To szkodnik świerków – ochojnik. Świerki białe czasem są również atakowane przez przędziorki, szczególnie jeśli lato jest suche.

Warto wiedzieć

  • Pochodzenie świerka białego Echiniformis jest nieznane. Jest to bardzo stara odmiana z co najmniej połowy XIX wieku.