Najczęściej jest stosowany w zaburzeniach trawienia i na depresję. Dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum) to także przyprawa w kuchni. Można go używać do przygotowania oleju dziurawcowego czy nalewki dziurawcówki.
Dziurawiec zwyczajny to popularne zioło, najczęściej kupowane w aptekach pod postacią tabletek lub herbatek. Można go jednak mieć także w ogrodzie lub na parapecie czy balkonie. Uprawa dziurawca jest prosta.
Zbiór dziurawca zawsze zaczyna się około 24 czerwca. Dlatego jedne z jego wielu popularnych nazw to ziele świętojańskie oraz ziele św. Jana.
Skład chemiczny
- Flawonoidy – do 4%
- Garbniki – do 12%
- Olejek eteryczny – do 1%
- Inne – m.in. hyperycyna, witaminy C i K, czerwień dziurawcowa
Dane: „Poznajemy zioła” Krystyny Mikołajczyk i Adama Wierzbickiego
Zastosowanie lecznicze
Głównie zaburzenia trawienia, schorzenia wątroby i pęcherzyka żółciowego, depresja, choroby kobiece, zapalenie dróg moczowych, trudno gojące się rany, oparzenia, owrzodzenia.
Podczas kuracji trzeba unikać opalania. Hyperycyna, która wchodzi w skład dziurawca, powoduje, że na skórze mogą powstać uczuleniowe plamy (z czasem znikają).
Zastosowanie w kuchni
Młode listki i kwiaty można dodawać do sałatek oraz dań z ryb. Ziele dziurawca nadaje się przygotowania nalewki dziurawcówki lub likieru, a także oleju dziurawcowego (podawanego przy łagodnych depresjach).
Ciekawostki
- Świeże kwiaty dziurawca zwyczajnego roztarte w palcach wydzielają czerwony sok (stąd jedna z ludowych nazw dziurawca to krewka Matki Boskiej).
- Dziurawiec jest stosowany w medycynie od tysiącleci. Był lekiem na wszystko (stąd inna nazwa – ziele na 99 dolegliwości).
- Gdy spojrzeć pod światło, liście sprawiają wrażenie, jakby miały dziurki (stąd nazwa dziurawiec). W rzeczywistości są to prześwitujące zbiorniczki olejku.
