żółte kwiaty

Pachystachys lutea – uprawa, rozmnażanie, cięcie

Ma kwiaty jak żółte lizaki. Pachystachys lutea to roślina doniczkowa. Długo i obficie kwitnie. Lubi kwaśną ziemię.

Pachystachys lutea ma kwiatostany przypominające lizaki. Ich kształt kojarzy się także z krewetkami czy świecami. Fot. Niepodlewam

Inne nazwy: Lollipop, Pachystachys żółty, Złota Krewetka, Złota Świeca

Pochodzenie: Ameryka Południowa

Cechy: krzew

Pachystachys lutea to roślina doniczkowa. Nadaje się do uprawy w mieszkaniach oraz oranżeriach. Jest średnio trudny w uprawie.

Wysokość: 60-100 cm

Liście: zielone

Kwitnienie: maj – listopad (V-XI)

Pachystachys lutea kwitnie bardzo długo i obficie. Pełnia kwitnienia, gdy kwiatów jest najwięcej, przypada na lipiec (VII).

Kwiaty: białe, rurkowate wyrastające spośród żółtych przylistków

Kwiaty pachystachysów są uważane za żółte. Jednak w rzeczywistości to przylistki, a nie kwiaty. Prawdziwe kwiaty są białe, w kształcie rurek. Wyrastają spośród żółtych przylistków.

Przylistki układają się w dekoracyjne kwiatostany. Ich kształt przypomina lizaki albo – jak kto woli – świece czy krewetki.

W krajach anglosaskich potoczne nazwy pachystachysa nawiązują właśnie do kształtu kwiatostanów. Popularne są nazwy: Golden Candle (Złota Świeca), Lollipop (Lizak) oraz Shrimp plant (Roślina Krewetkowa).

Zapach: brak

Kwiaty pachystachysów są białe, rurkowate. Żółty kolor mają przylistki. Fot. Niepodlewam

Rozmnażanie: sadzonki pędowe i wierzchołkowe

Pachystachysy najlepiej ukorzeniają się od marca do kwietnia (III-IV). Sadzonki można sadzić od razu w ziemi w doniczkach lub ukorzenić najpierw w pojemniku z wodą i dopiero wtedy posadzić.

Ukorzeniają się dobrze, ale pod warunkiem, że w pomieszczeniu jest ciepło (co najmniej 20 stopni Celsjusza).

Cięcie: marzec (III)

Pachystachys szybko rośnie i po kilku latach uprawy osiąga tak duże wymiary, że ledwo mieści się na parapecie. Cięcie ogranicza jego wymiary, a poza tym kwiatów jest więcej.

Pachystachysy tnie się mocno (nawet 1/3 pędów). Wycina się także wszystkie pędy uschnięte.

Stanowisko: jasne, ale nie w pełnym słońcu

Bardzo dobrze rośnie np. za firankami.

Pachystachysy są ciepłolubne. Zimą preferują temperaturę od 18 stopni Celsjusza.

Ziemia: żyzna, przepuszczalna; odczyn od kwaśnego do lekko kwaśnego (pH 5-6)

Najlepsza jest ziemia do kwiatów kwasolubnych.

Przesadzanie: co roku

Pachystachysy najlepiej przesadzać wiosną od razu po przycięciu.

Pachystachysy w donicach można na lato wystawiać na zewnątrz. Lubią dużo słońca. Fot. Niepodlewam

Podlewanie: latem – umiarkowane, zimą – oszczędne

Najlepiej podlewać wodą miękką, dzięki temu nie podwyższa się nadmiernie pH ziemi. Zimą – jeśli powietrze w pomieszczeniu jest suche – pachystachys lutea lubi zraszanie.

Nawożenie: co 2 tygodnie od marca do października (III-X)

Pachystachys lutea zasila się nawozami do lubiących kwaśne podłoże oraz uniwersalnymi do roślin doniczkowych kwitnących (można zamiennie).

Odporność na mróz: brak

Pachystachysy giną już w temperaturze poniżej 5 stopni Celsjusza.

Choroby i szkodniki: odporny

Pachystachys lutea ogólnie rośnie zdrowo.

Kłopoty może sprawiać zimą. Lubi bowiem wysoką wilgotność w powietrzu, co trudno zapewnić w mocno ogrzewanych mieszkaniach. Za suche powietrze jest powodem zasychania pędów, szczególnie najmłodszych.

Jeśli odczyn pH ziemi w doniczce jest za wysoki, pachystachys lutea ma żółknące liście (nie może przyswajać składników pokarmowych). W skrajnych przypadkach roślina zamiera. Dlatego trzeba pachystachysy sadzić w kwaśnym podłożu, a potem – przynajmniej od czasu do czasu – używać nawozów do kwiatów kwasolubnych.

Ze szkodników pachystachysy mogą atakować przędziorki.

Żółknące liście pachystachysów to objaw za mało kwaśnej ziemi w doniczce. Fot. Niepodlewam

Warto wiedzieć

  • Do pachystachysa lutea jest podobny strzałkowiec grzechotkowy (Beloperone). Obie rośliny bywają mylone. Są ze sobą spokrewnione – należą do rodziny akantowate. Ich kuzynką jest m.in. jakobinia różowawa.
  • W ciepłych krajach kwiaty pachystachysów lubią odwiedzać kolibry.