Runianka japońska Variegata – uprawa i ciekawostki

Ma pstre liście. Runianka japońska Variegata to zimozielona roślina okrywowa. Lubi półcień oraz cień. Jest odporna i niewymagająca. Nie trzeba jej podlewania.

Runianka japońska Variegata tworzy niskie kobierce w zacienionych miejscach. Fot. Niepodlewam

Inne nazwy: Pachysandra terminalis Variegata

Cechy: krzewinka zimozielona

Jej główną ozdobą są liście. To bardzo łatwa w uprawie roślina okrywowa. Można po niej od czasu do czasu deptać.

Rok wyhodowania: przed 1859 rokiem (Japonia)

Hodowca: nieznany

Wysokość: 15-20 cm

Szerokość: około 20 cm

Kwitnienie: marzec – kwiecień (III-IV)

Kwiaty: białe

Kwiaty są niepozorne.

Zapach: delikatny; przyjemny

Liście: biało-zielone (pstre)

Liście runianki Variegata są pstre. Fot. Niepodlewam

Zastosowanie: zamiast trawnika w miejscach zacienionych, kobierce, ogrody w stylu naturalnym, ogrody leśne, skraje lasów, pod drzewami liściastymi, skalniaki, groby

Stanowisko: półcień i cień

Gleba: przeciętna, o odczynie od kwaśnego do obojętnego (pH 5-7)

Ma bardzo małe wymagania co do ziemi.

Podlewanie: jedynie po posadzeniu i w czasie suszy

Nawożenie: kwiecień – maj (IV-V)

Runianki japońskie nie wymagają obfitego nawożenia. Dobrze znoszą również jego brak.

Wystarczy zasilanie raz na 3-4 tygodnie. Można użyć dowolnego nawozu do roślin ozdobnych z liści.

Cięcie: nie ma potrzeby

Przesadzanie: nie ma potrzeby

Rozmnażanie: podział kęp, sadzonki pędowe

Sadzenie: marzec – maj (III-V) lub sierpień – wrzesień (VIII-IX)

Runianki w pojemnikach można sadzić także latem.

Odporność na mróz: bardzo dobra

Choroby i szkodniki: odporna

Warto wiedzieć

  • Variegata to jedna z najstarszych  odmian runianki japońskiej. Dla Europejczyków jest znana od 1859 roku. Jednak najprawdopodobniej jest znacznie starsza.