Kwitnie na różowo i delikatnie, piękne pachnie. Róża Manita to odporna odmiana pnąca, świetna do prowadzenia przy kratkach, murach, pergolach.
Inne nazwy: KORberuhig
Grupa róż: pnąca
Rok wyhodowana: 1996
Hodowca: W.Kordes&Sons (Niemcy)
Wysokość: 200-250 cm
Szerokość: około 100 cm
Kwitnienie: od czerwca do października (VI-X)
Kwiaty: różowe
Średnica kwiatów – około 8 cm. Liczba płatków – od 9 do 16.
Zapach: delikatny, piękny
Liście: średnio zielone, błyszczące
Kolce: liczne, duże
Zastosowanie: pojedynczy, wyeksponowany krzew przy podporach i murach
Stanowisko: słoneczne, ewentualnie półcień
Gleba: żyzna
Podlewanie: umiarkowane
Trzeba unikać podlewania na liście, aby nie zwiększać ryzyko wystąpienia chorób grzybowych.
Nawożenie: od maja do lipca (V-VII)
Używać można nawozu sztucznego przeznaczonego do róż albo naturalnego, np. gnojówki z pokrzywy.
Rozmnażanie: szczepienie
Cięcie: wiosną
Róża Manita to jedna z najwyższych odmian. Pędy główne można zostawić bez przycinania. Jednak, gdy jest zbyt wysoka, pęd lub pędy główne można skrócić.
Pędy boczne tnie się nad 3-5 oczkiem.
Systematycznie trzeba przycinać przekwitłe kwiaty. Cięcie mobilizuje Manitę do bardziej obfitego kwitnienia.
Wytrzymałość na mróz: bardzo dobra
Róża Manita dobrze zimuje bez zimowego okrycia. Na wypadek ekstremalnych mrozów można usypać u nasady róży kopiec ziemi. Korzystnie róże Manita jest ściółkować, np. korą. Ściółka chroni je przed wysychaniem (także w bezśnieżne zimy).
Choroby i szkodniki: odmiana odporna
Róża Manita rzadko choruje – to zdrowo rosnący, piękny krzew. W deszczowe lata bywa atakowana przez choroby grzybowe. Deszcz lekko niszczy płatki kwiatów.
Wiosną, szczególnie gdy jest ciepło, słonecznie i bezwietrznie, róża Manita może być atakowana przez mszyce.
