Ma pierzaste, wyjątkowo piękne liście. Nefrolepis wyniosły Smithii to amerykańska odmiana licząca ponad 100 lat.
Inne nazwy: Nefrolepis Smithii, Nefrolepis wysoki Smithii, Nephrolepis exaltata Smithii, Paprotka Smithii
Cechy: paproć
Jest łatwa w uprawie.
Wysokość: do 60 cm
Szerokość: do 60 cm
Kwitnienie: brak
Liście: zielone
Liście są pierzaste, co sprawia, wyglądają jak lekka, zielona chmurka. Układają się prawie poziomo w szeroką rozetę.
Rozmnażanie (amatorskie): rozłogi i podział kęp
Cięcie: jedynie pojedyncze liście
Liście nefrolepisów wykorzystuje się w bukietach oraz wiązankach.
Wycinać trzeba liście zasychające. Najczęściej tak się dzieje zimą, jeśli paproć jest uprawiana w pokoju mocno ogrzewanym.
Stanowisko: półcień
Zimą najlepiej rośnie w słabo ogrzewanych pomieszczeniach, gdzie temperatura wynosi około 15 stopni Celsjusza.
Ziemia: żyzna, przepuszczalna, lekka wilgotna; odczyn kwaśny (pH 4,5-5,5)
Przesadzanie: co 1-2 lata
Dobry termin to wiosna – od kwietnia do czerwca (IV-VI).
Podlewanie: umiarkowane
Zimą, jeśli powietrze w mieszkaniu jest suche, warto go zraszać.
Ziemia w doniczce powinna być stale lekko wilgotna, ale nie mokra. W podstawce nie powinna stać woda.
Nawożenie: co 2 tygodnie od kwietnia do września (IV-IX)
Polecane są specjalne nawozy do paproci.
Odporność na mróz: brak
Choroby i szkodniki: odporna
Źle znosi zimowanie w za suchych, mocno ogrzewanych mieszkaniach. Jej liście wtedy schną i opadają.
To mało wymagająca paproć.
Ciekawostki
- Nefrolepis wyniosły Smithii to odmiana amerykańska sprzed 1916 roku. Pochodzi Washington Botanic Garden. Jej hodowca to John Clark.
- Nazwa Smithii upamiętnia Smithsonian Institution – największy na świecie zespół muzeów i ośrodków edukacyjno-badawczych i muzealnych, które znajdują się głównie w Waszyngtonie (USA), a także jego fundatora Jamesa Smithsona (1765-1829) – brytyjskiego chemika i mineraloga.