Jej owoce są wyborne w smaku. Grusza Fulwia to odmiana stara i wymagająca. Dobrze rośnie tylko na ciepłych, zacisznych stanowiskach.
Inne nazwy: Belle de Jarnac, Neue Fulvia, Neue Fulvie, Nouvelle Fulvie
Pochodzenie: 1854 rok (Belgia)
Odmiana gruszy Fulwia została wyhodowana w miejscowości Jodoigne w Belgii. Jej hodowca to M.Gregoire.
Dojrzewanie: styczeń – luty (I-II)
Gruszka Fulwia to odmiana zimowa. Do jedzenia nadaje się po leżakowaniu w chłodzie.
Owoce: duże i średniej wielkości (długość do 9 cm); kształt gruszkowaty, nieforemny; skórka cienka, cytrynowożółta, często z lekkim rumieńcem; miąższ biały, bardzo soczysty, smaczny, miękki, kruchy, słodki; ładny zapach
Przeznaczenie: owoce deserowe
Gleba: żyzna; najlepiej lekko kwaśna (pH 6,2-6,7)
To odmiana wybredna co do żyzności gleby.
Stanowisko: słoneczne
Dobrze owocuje tylko w miejscach zacisznych i ciepłych.
Drzewo rośnie silnie. Owocuje obficie.
Oporność: średnia na choroby, mała na mróz
Zapylacze: brak danych
Ciekawostki
- W drugiej połowie XIX wieku grusza Fulwia rosła w obecnym Ogrodzie Botanicznym w Warszawie. Napisał o tym Edmund Jankowski (w tym ogrodzie był najpierw praktykantem, a następnie młodszym i starszym ogrodnikiem) w książce „Sad i ogród owocowy” z 1893 roku:
„Wyborna gruszka zimowa, ale drzewo rośnie nieporządnie i jest na mróz czułe, Miałem ją w Ogr. Pomol.”.
- W drugiej połowie XIX wieku gruszę Fulwia uważana była za jedną z najlepszych. Jednak już na początku XX wieku sadzono ją rzadko – prawdopodobnie dlatego, że to wymagająca odmiana.
- Grusza Fulwia jest obecnie bardzo rzadka. Bywa w sprzedaży np. w szkółkach francuskich i belgijskich.
Rysunek gruszki Falwia z XIX wieku został opublikowany za zgodą biblioteki Wageningen UR w Holandii
Źródło:
- Wiedza własna
- Deutsche Pomologie, Wilchelm Lauche, 1882-1883 rok
- Sad i ogród owocowy, Edmund Jankowski, 1893 rok
- Ogrodnik Polski, 1901 rok