śnieguliczka biała wymagania

Śnieguliczka biała – uprawa, odporność, cięcie

Jest odporna i niewymagająca. Śnieguliczka biała ma owoce jak kulki, zdobiące ogród jesienią i zimą. To dawny lek indiański.

Śnieguliczka biała ma wyjątkowo małe wymagania. Dobrze rośnie bez nawożenia, podlewania, oprysków. Fot. NIepodlewam

Śnieguliczka biała ma wyjątkowo małe wymagania. Dobrze rośnie bez nawożenia, podlewania, oprysków. Fot. NIepodlewam

Cechy: krzew

Śnieguliczka biała zrzuca liście na zimę. Ma dekoracyjne, białe owoce wyglądające jak kulki. Jest rośliną miododajną.

Inne nazwy: Symphoricarpos albus, Śnieguliczka białojagodowa

Wysokość: 1-2 m

Śnieguliczka biała rośnie wolno. Jej wymiary i kształt można łatwo korygować cięciem

Szerokość: 70-150 cm

Kwitnienie: od maja (V) do mrozów

Pełnia kwitnienia śnieguliczki białej przypada na przełom maja i czerwca (V-VI). Jednak potem – aż do mrozów – pojedyncze kwiaty pojawiają się na końcach gron z owocami. Bardzo lubią je odwiedzać pszczoły.

śnieguliczka biała kwiaty i pszczoła

Kwiaty: różowe i białoróżowe, drobne

Kwiaty śnieguliczek są mało widoczne. Dekoracyjne są przede wszystkim białe owoce.

Zapach: delikatny

Owoce: białe, okrągłe, jak gąbczaste kulki, zebrane w grona; dojrzewają we wrześniu i październiku (IX-X).

Białe owoce śnieguliczki charakterystycznie pstrykają, gdy się je naciśnie palcami. Lubią się nimi barwić dzieci. Sok może podrażniać skórę i oczy. Są w nim bowiem saponiny i inne drażniące substancje, nie końca poznane (owoce i kory były używane w medycynie indiańskiej). Zjedzenie owoców śnieguliczki może wywoływać m.in. biegunkę i wymioty.

Owoce śnieguliczki białej są tradycyjnie używane do dekoracji grobów w okolicy święta Wszystkich Świętych.

Owoce śnieguliczki białej. Fot. Niepodlewam

Owoce śnieguliczki białej. Fot. Niepodlewam

Liście: zielone

Liście śnieguliczek opadają na zimę.

Zastosowanie: jako pojedynczy egzemplarz lub grupa krzewów, niskie żywopłoty formowane i nieformowane, duże skarpy, zagospodarowanie nieużytków, dekoracja grobów (owoce), pożytek dla pszczół

Śnieguliczka biała łatwo się rozrasta. Z biegiem lat, za pomocą odrostów korzeniowych, tworzy zarośla.

Stanowisko: słońce, półcień, cień

Śnieguliczka biała jest niewybredna co do stanowiska. W cieniu kwitnie i owocuje słabiej. Nadaje się do sadzenia pod drzewami liściastymi.

Gleba: przeciętna lub słaba; odczyn około pH 6-8,5

Śnieguliczka biała ma minimalne wymagania co do ziemi. Rośnie tam, gdzie inne krzewy nie dają sobie rady. Może rosnąć nawet w ziemi nieurodzajnej, zniszczonej, kamienistej, zanieczyszczonej. Nie lubi tylko gleby podmokłej.

Podlewanie: nie ma potrzeby

Śnieguliczka biała jest odporna na suszę. Podlewać można ewentualnie tylko młode, świeżo posadzone śnieguliczki, jeśli jest sucho.

Liście śnieguliczki białej. Fot. Niepodlewam

Liście śnieguliczki białej. Fot. Niepodlewam

Nawożenie: kwiecień-maj (IV-V)

Śnieguliczka biała nie ma dużych wymagań pokarmowych. Do jej nawożenia wystarczą 1-2 dawki nawozu do roślin kwitnących według dawki na opakowaniu, w odstępie 2-3 tygodni. Więcej dawek można zastosować, jeżeli ziemia jest bardzo słaba i piaszczysta.

Śnieguliczka biała wybacza też brak nawożenia.

Rozmnażanie: nasiona, sadzonki zdrewniałe, odrosty korzeniowe

Najłatwiej śnieguliczki rozmnaża się z odrostów korzeniowych.

Cięcie: marzec – lipiec (III-VII)

Śnieguliczka biała doskonale znosi cięcie, nawet mocne. Główne cięcie najlepiej wykonać w marcu (III). Można uciąć do 1/3 krzewu. W kolejnych miesiąca śnieguliczkę przycina się w miarę potrzeb, np. w formowanych, równych żywopłotach.

Niecięte nigdy śnieguliczki tworzą z biegiem lat dziki gąszcz. Wtedy warto zrobić cięcie odmładzające.

Wytrzymałość na mróz: bardzo dobra

Śnieguliczka biała nie potrzebuje żadnej ochrony na zimę.

Choroby i szkodniki: bardzo odporna

Śnieguliczka biała rośnie zdrowo. Nie sprawia problemów. Doskonale znosi miejskie zanieczyszczenia oraz nadmorski klimat.

Śnieguliczka biała świetnie znosi zanieczyszczenia miejskie. Fot. Niepodlewam

Śnieguliczka biała świetnie znosi zanieczyszczenia miejskie. Fot. Niepodlewam

Ciekawe odmiany

  • White Hedge – ma wyjątkowo duże, białe owoce

Warto wiedzieć

  • Śnieguliczka biała pochodzi z Ameryki Północnej. W Polsce pojawiła się w XIX wieku. Popularność zdobyła dopiero w XX wieku wraz z rozwojem miast przemysłowych, gdzie była sadzona na skwerach i w parkach.
  • Indianie robili z owoców śnieguliczki rodzaj szamponu do włosów, zaś z drewna – zatrute strzały. W indiańskiej medycynie herbata z kory śnieguliczki była podawana jako lek na gruźlicę i choroby weneryczne.
  • W Polsce – od połowy XX wieku – jest zwyczaj dekorowania owocami śnieguliczki grobów. Z białych kulek układa się krzyże na grobach (zwłaszcza bez kamiennych pomników) na przełomie października i listopada (X-XI). Dekoracja jest trwała, bo owoce śnieguliczki są odporne na mróz. Zdobią groby przez wiele tygodni.
    Na starych cmentarzach można spotkać rosnące krzewy śnieguliczek. To zwykle samosiewki wyrosłe z owoców użytych do dekoracji grobów.
  • Śnieguliczka biała (Symphoricarpos albus) nie jest jednym gatunkiem śnieguliczek uprawianym w polskich ogrodach. Rzadsze są śnieguliczka koralowa (Symphoricarpos orbiculatus) oraz śnieguliczka Chenaulta (Symphoricarpos chenaultii), które mają owoce różowe lub biało-różowe. Śnieguliczki tworzą też mieszańce międzygatunkowe.