Mikrobiota syberyjska – uprawa i wymagania

Odporna, niewybredna, niska – mikrobiota syberyjska (Microbiota decussata) to iglak o miękkich łuskach. Rośnie wolno. Jest świetną rośliną okrywową.

Mikrobiota syberyjska (Microbiota decussata) to iglak okrywowy, odporny na największe  mrozy. Fot. Niepodlewam

Mikrobiota syberyjska (Microbiota decussata) to iglak okrywowy, odporny na największe mrozy. Fot. Niepodlewam

Pochodzenie: Azja (Syberia)

Rodzina: cyprysowate

Wysokość: 50-60 cm

Szerokość: 2-3 m

Liście: łuski w kolorze ciemnej zieleni

Łuski mikrobioty są miękkie, niekłujące. Jesienią brązowieją – to naturalne zjawisko. Wiosną znowu stają się zielone.

Łuski mikrobioty syberyjskiej są miękkie i niekłujące. Fot. Niepodlewam

Łuski mikrobioty syberyjskiej są miękkie i niekłujące. Fot. Niepodlewam

Gleba: prawie każda

Mikrobiota syberyjska jest tolerancyjna co do gleby. Unikać trzeba sadzenia jej na glebach bardzo ciężkich i podmokłych. Korzystne jest ściółkowanie, np. korą, zrębkami, szyszkami.

Dobrze rośnie na glebach piaszczystych, żyznych.

Podlewanie: niekonieczne

Mikrobiota syberyjska dobrze znosi suszę. Podlewania (oszczędnego) wymagają tylko młode rośliny po posadzeniu.

Stanowisko: słoneczne lub półcień

Przeznaczenie: roślina okrywowa, na skarpy, wzdłuż ścieżek, zamiast trawnika

Rozmnażanie: odkłady poziome

Wytrzymałość na mróz: bardzo dobra (wytrzymuje ekstremalne mrozy bez okrywania)

Cięcie: znosi dobrze

Nie wymaga corocznego przycinania. Z reguły jedynie skraca się jej pędy, np. zarastające ścieżkę. Najlepszy termin cięcia mikrobioty to wczesna wiosna.
Mikrobiota syberyjska rośnie wolno. Starsze egzemplarze potrafią jednak przyrastać po 10 cm rocznie.

Choroby i szkodniki: roślina odporna

Mikrobiota syberyjska rzadko choruje. Szkodniki także atakują ją sporadycznie.

Ciekawa odmiana

  • Mikrobiota syberyjska Jacobsen – odmiana karłowa (po 10 latach ma około 50 cm szerokości)

Podobne