Grusza Bera Liońska – uprawa, owoce, ciekawostki

Jej bardzo smaczne owoce dojrzewają na przełomie września i października. Grusza Bera Liońska to stara odmiana sprzed 1800 roku. Jest trochę kapryśna, ale ma też atut: można ją sadzić w górach.

Grusza odmiany Bera Liońska – rysunek z książki „Deutsche Pomologie” Wilhelma Lauche z 1882-1883, ze zborów biblioteki Wageningen UR.

Grusza odmiany Bera Liońska – rysunek z książki „Deutsche Pomologie” Wilhelma Lauche z 1882-1883, ze zborów biblioteki Wageningen UR.

Inne nazwy: Albertine, Beurre de Merode, Beurre de Westerloo, Die Doppelte, Doppelte Philipsbirne, Double Philippe, Doyenne Bussoch, Doyenne de Merode, Filip, Merodesparon, Philippsbirne

Pochodzenie: około 1800 rok (Belgia)

Dojrzewanie: wrzesień-październik (IX-X)

Owoce: duże (długość 8-9 cm); lekko pękate; skórka najpierw w kolorze zielonym, a potem żółtym, z lekkim rumieńcem od słonecznej strony, z licznymi małymi i dużymi plamkami w kolorze rdzawobrązowym; miąższ żółtawobiały, bardzo smaczny, masłowaty, słodki i orzeźwiający; w chłodne lata owoce mogą być bez smaku (dawniej określano je jako „rzepowate”)

Przeznaczenie: pyszne owoce deserowe, do jedzenia na surowo

Gleba: raczej żyzna, ale dobrze rośnie też na piaszczystej, zwłaszcza z domieszką gliny

Na mniej żyznych glebach owoce są średniej wielkości.
To jedna z nielicznych grusz znosząca warunki górskie. Można ją spotkać nawet w Alpach! Toleruje kamienistą glebę i wiatr.

Stanowisko: słoneczne

Odporność: dość dobra; wrażliwa na mróz w młodym wieku

Na suchych glebach bywa atakowana przez parcha, zaś na zbyt mokrych – choroby grzybowe.
Bera Liońska ogólnie rośnie jednak zdrowo, zwłaszcza w starszym wieku. Nawet jeśli zachoruje, potrafi sobie poradzić z chorobą bez chemii. To jedna z największych rozmiarami grusz (jako drzewo).

Ciekawostki

  • Odmianę Bera Liońska znalazł Jean Baptiste van Mons – belgijski botanik i pomolog, około 1800 r. w Belgii. Van Mons był wówczas młodym chłopakiem (żył w latach 1765-1842).
  • W XIX wieku Bera Liońska zdobyła dużą popularność we Francji i Wielkiej Brytanii.
  • Na przełomie XIX i XX wieku uważano, że owoce Bery Liońskiej są najlepsze do jedzenia po kilkutygodniowym przechowaniu w piwnicy, zawinięte oddzielnie w bibułki.
  • W XIX wieku Belgowie i Francuzi nazywali tę odmianę Beurre de Merode i Beurre de Westerloo – na cześć hrabiów Merode-Westerloo.
  • Ta odmiana była polecana do uprawy na ziemiach polskich przez IV Zjazd Owocoznawców, który odbył się w 1909 roku w Częstochowie

Lista innych starych odmian grusz sprzed 1914 roku CZYTAJ TUTAJ

Źródło:

*wiedza własna
*„Sad i ogród owocowy” z 1912 roku Edmunda Jankowskiego
*”Deutsche Pomologie” Wilchelma Lauche z 1882-1883 roku

Publikacja ryciny z XIX wieku za zgodą biblioteki Wageningen UR w Holandii

Podobne